Hét platform voor en over Amsterdam Zuid!

EEN VERSE JUS MET KAY NAMBIAR

‘OP DE ÉÉN OF ANDERE MANIER ASSOCIEER IK ZUID MET DE ZOMER.’

Gepubliceerd: 2 juli 2018 15:05

Kay Nambiar. Als zijn naam je niet direct iets zegt, dan doet zijn gezicht dat vast en zeker wel. Met zijn donkere lokken en lichte ogen weet hij menig hart sneller te laten kloppen. Bij het grote publiek werd hij in 2014 bekend als winnaar van Expeditie Robinson en daarna nam zijn tv-carrière een sprint als presentator van MTV. Daarnaast kun je hem herkennen als model van verschillende reclamecampagnes en als voormalig gitarist van Valerius: de band waarmee hij jaren geleden – samen met onder anderen zijn broer Jesse Nambiar – de hit ‘She doesn’t know’ scoorde. Tegenwoordig staat hij als fotograaf ook steeds meer áchter de camera. Als geboren en getogen Amsterdammer heeft hij mooie herinneringen aan Zuid. Zo was hij in de weekenden veel op het Museumplein te vinden om te skaten. Ook was dit de plek waar de bandnaam Valerius ontstond. Wij zien dit als een mooie aanleiding om deze leuke man eens in levenden lijve te ontmoeten.

Op Kay’s verzoek spreken we af bij Restaurant Stedelijk. Het is een zonovergoten dag en we ploffen neer op het terras met een lekkere verse jus. Het duurt niet lang voordat alle herinneringen aan deze buurt weer naar boven komen en Kay enthousiast begint te vertellen…

Je zat vroeger in de band Valerius. Klopt het dat deze naam refereert aan het Valeriusplein?
“Dat klopt ja! We hadden onze oefenruimte op zolder bij één van onze bandleden. Hij woonde op het hoekje van de Valeriusstraat en de Emmalaan. Vanaf daar konden we zo het Vondelpark in fietsen. Het was oefenen en daarna lekker in het park chillen en sigaretjes roken. Dat was een beetje de structuur van de band.”

Kwam je daarvoor ook al veel in Zuid?
“Ik ben opgegroeid in de Jordaan, mijn vader had een restaurant op de Elandsgracht. Ik inline-skatete vroeger veel en op het Museumplein stonden twee halfpipes. Daar was ik in het weekend dan ook vaak te vinden. Mijn leven in Zuid begon pas écht toen ik naar de middelbare school ging: het Montessori Lyceum op de Pieter de Hoochstraat. Wat we altijd deden? Voornamelijk lekker in de coffeeshop zitten. Ik wil hier niks promoten trouwens, want het is hartstikke slecht voor je. Vooral als je op school zit…”

Wat is je het meest bijgebleven uit deze buurt?
“Toch wel die halfpipes op het Museumplein, al hing er toen wel een ander sfeertje. Het is nu iets uitgestrekter en er lopen veel toeristen rond. Vroeger had je hier ook een basketbalpleintje, er heerste veel meer een skate-en basketbalcultuur. In het weekend waren hier altijd gasten met van die supergrote ghettoblasters. Er kwamen dan skateboarders, inline-skaters en BMX’ers naar het plein en daardoor was er altijd veel bedrijvigheid. Op de een of andere manier associeer ik Zuid ook met de zomer.”

Je hebt ook een tijdje in de Stadionbuurt gewoond. Kun je daar wat meer over vertellen?
“Mijn toenmalige vriendinnetje woonde daar met drie huisgenootjes. Wij kregen verkering in het eerste jaar van de universiteit en op een gegeven moment was ik daar zes dagen in de week. Dat heb ik bijna twee jaar volgehouden. Zij was mijn eerste grote liefde. Altijd als ik door de Stadionbuurt rijd, denk ik met veel plezier terug aan deze periode.”

Wat zijn plekken in Zuid waar je nu graag komt?
“Het Stedelijk Museum vind ik echt te gek! Daar ga ik maandelijks naartoe om gewoon een beetje rond te lopen. Ik vind het een hele fijne plek om te zijn. Ik kwam vroeger altijd veel bij Renzo’s op de Van Baerlestraat. Daar at ik vaak een broodje, nu soms nog steeds. Verder vind ik het Concertgebouw en het Conservatorium Hotel supermooie plekken. Eigenlijk alles rondom het Museumplein, dat is echt de kern voor mij. Ik ga hier nog steeds af en toe skaten. Er staat nu alleen een andere halfpipe vol met grind, dus je moet wel een bezem meenemen. Dan voel ik me echt zo’n oude lul die met een bezem aankomt, haha.”

Wil je voorlopig in de stad blijven wonen?
“Ja, ik ben hier geboren en ik wil hier ook niet meer weg. Ik sluit niet uit dat ik nog een keer naar het buitenland ga, maar de drukte van de stad vind ik toch wel fijn. Ook wel irritant hoor bij vlagen, maar over het algemeen houd ik wel van die reuring. Ik voel me er levend door. Dus nee, voor mij is het geen optie om uit de stad te vertrekken. Het wordt wel echt ieder jaar drukker hier. Ik verbaas me er steeds weer over hoeveel toeristen hier naartoe komen. Gelukkig zijn er ook nog veel rustige plekken in Amsterdam te vinden.”

Je bent een duizendpoot als het om werk gaat. Wat vind je het allerleukste om te doen?
“Muziek maak ik nu al een tijdje niet meer, maar ik vind het nog steeds te gek om te doen. Sinds een jaar ben ik begonnen met fotograferen en dat vind ik ook echt heel leuk! Bij fotograferen vind ik de creativiteit die ik bij muziek maken ook had. Daarnaast is presenteren ook erg tof. Ik ben in het vak gerold en merk dat ik er steeds beter in word. De combinatie tussen beiden vind ik top. Het is heel leuk om een programma te presenteren en iemand te interviewen, maar daarnaast ook een fotoshoot te doen voor de Bijenkorf of Glamour. Deze afwisseling geeft me voldoening. Modellenwerk doe ik al heel lang, maar steeds minder. Ik heb er altijd mijn studie en huur van kunnen betalen en daar ben ik heel dankbaar voor, maar je kunt er minder van jezelf in stoppen. Ik merk nu dat ik het interessanter vind om achter de camera te staan.”

Wat gaaf dat je ook meteen voor zulke grote merken mag fotograferen!
“Zeker! Dat is ook wel het geluk van dichtbij het vuur zitten. Je krijgt sneller een kans, maar je moet het natuurlijk wel waarmaken en kunt het niet verprutsen. Dat is soms best spannend. Uiteindelijk moet je er ook maar op vertrouwen dat wat je zelf mooi vindt ook goed is, maar het blijft een uitdaging. Gelukkig is iedereen tot nu toe erg tevreden.”

Mis je het muziek maken?
“Ja, zeker. Mijn broertje is nog steeds als soloartiest bezig en dat gaat hartstikke goed. Ik was laatst bij een optreden van hem in de Melkweg en toen ik hem zag staan met zijn gitaar dacht ik wel: ‘Oh shit, wat is dit top zeg!’ Dan mis ik het ook wel. Ik sluit niet uit dat ik ooit weer muziek ga maken hoor. Het is dat ik nu druk bezig ben met andere dingen, maar stel dat mijn broertje vraagt: ‘Hee, ik heb nog een gitarist nodig, kun je dan?’ Dan zeg ik meteen ‘Ja!’. Sowieso.”

Tekst: Odette van der Veeken

Beeld: Davien Hulsman

Gedeeld

verder lezen

ROB’S REISCOLUMN: DE WERELDWONDEREN VAN JORDANIË

ROB’S REISCOLUMN: DE WERELDWONDEREN VAN JORDANIË

Tijdens een reis naar Jordanië kom je de meest indrukwekkende plekken tegen. De vijf meest bijzondere bezienswaardigheden die je niet mag missen, staan ook nog eens op de UNESCO Werelderfgoedlijst en heb ik voor je op een rijtje gezet!     WADI RUM Wadi Rum...

COLUMN SEBASTIAAN CAPEL: DE TUINEN VAN HET RIJKS

COLUMN SEBASTIAAN CAPEL: DE TUINEN VAN HET RIJKS

  Sebastiaan Capel – voormalig stadsdeelvoorzitter én trots bewoner van Amsterdam-Zuid – kent ons stadsdeel op zijn duimpje en neemt ons in zijn maandelijkse column mee naar de plekken waar hij enthousiast van wordt. Er zijn van die plekken die je als...

ROB’S REISCOLUMN: HVAR HEAVEN

ROB’S REISCOLUMN: HVAR HEAVEN

  Begin juni reisde ik met een groep collega’s naar het prachtige Hvar. Dit eiland in Kroatië is de ideale keuze voor zowel een privé- als bedrijfsreis. Het is zonovergoten, staat vol met lavendel en wordt beschouwd als één van de tien mooiste eilanden ter...