Hét platform voor en over Amsterdam Zuid!

POSITIEF HET NIEUWE JAAR IN MET KARIN BLOEMEN

Gepubliceerd op: 3 januari 2020

Karin Bloemen

 

Als zangeres en cabaretière weet Karin Bloemen menig persoon te raken. Zij het door een glimlach uit te lokken met een vlijmscherpe grap of door diegene een traan te ontfutselen met een waanzinnig ingetogen lied. Entertainen zit haar in het bloed en gelukkig is dat ook hetgeen wat zij het liefste doet: mensen een leuke tijd bezorgen. 

We ontmoeten Karin in de Serre van Hotel Okura Amsterdam. Hoewel wij stiekem verwachtten dat zij in een over de top kleurrijke jurk binnen zou komen wandelen, maakt de comédienne een eveneens verpletterende indruk in een stoer, bruinkleurig op maat gemaakt pak. Met de uitspraak: “Zo… wat gaan we doen, lieverd?”, breekt Karin gelijk het ijs.

 

 

Wat is jouw band met Amsterdam-Zuid?

“Ik ben in Amsterdam begonnen in Zuid. Ik heb op kamers gewoond aan de Van Helt Stocadestraat. Toen had ik echt nog geen besef van hoe die stad in elkaar zit en waar je wel en niet kan en zou moeten en willen wonen. Ik was 19 jaar en ging Engels studeren aan de VU op de Boelelaan. Uiteindelijk ben naar de Theaterschool gegaan in de Jordaan. Toen fietste ik van de Van Helt Stocadestraat naar de Jordaan. Ik heb de mooiste ritjes gefietst. Middenin de nacht met verse sneeuw of langs de bevroren grachten toen je erop kon schaatsen. Oh man, toen was het nog rustig in de stad. Dus dat was echt te gek. Uiteindelijk heb ik een huis gekocht aan de Prinsengracht. Amsterdam-Zuid ken ik vooral zo goed omdat mijn vrienden daar altijd zijn blijven wonen.”

 

 

Je wilde afspreken in de Serre van Hotel Okura. Wat maakt dit voor jou een fijne plek?

“Het Okura ligt echt prachtig centraal in de stad en je kunt hier heel goed afspreken met zakelijke relaties voor vergaderingen of besprekingen. Ze hebben heerlijke koffie. Ik vind het bovendien heel fijn dat als je iemand ergens uitnodigt, dat je dan ook iemand de gelegenheid geeft om te parkeren. Dat is natuurlijk vaak in de stad heel moeilijk. En er is hier altijd een plekje. Dus ook niet lawaaierig of irritant of met allemaal dagjesmensen of toeristen. Dat is heel fijn. Ik ben echt gek op het Okura. Daarnaast hebben ze de beste sushi van de hele stad!”

 

Karin Bloemen

 

Waar in Zuid kom je verder graag?

“Amsterdam is gewoon een heel leuke stad met waanzinnig leuke plekjes. Ik vind Amsterdam-Zuid eigenlijk het meest ideale stadsdeel, omdat daar alles zit wat te maken heeft met kunst en cultuur. Het Van Gogh, het Rijksmuseum, het Concertgebouw… Dat is zo’n rijkdom dat we dat hebben in de stad! Toen ik op de universiteit zat zong ik met het koor onder leiding van Huub Kerstens in de Jacob Obrechtkerk. Hij had prachtige moderne koorstukken. Die performden we dan in de Waalse kerk en in het Concertgebouw. Dat waren dus ook de eerste zalen waar ik optrad in Amsterdam. Heel gaaf! Dat zijn allemaal wel heel dierbare herinneringen. En dan heb je verder de Cornelis Schuytstraat waar natuurlijk een heerlijke Italiaan zit, Sardegna, en verder nog de leukste schattige winkeltjes. Ja, daar ben ik ook wel heel vaak te vinden hoor. Daar kan ik heel goed mijn geld kwijt. Ha ha. Er zit ook zo’n heel goede bloemenwinkel van Menno Kroon. Echt prachtig! En de lekkerste broodjes bij Van Dam natuurlijk niet te vergeten. Het is eigenlijk echt een vreselijke buurt; je gaat erheen met 200 euro in je portemonnee en het is gelijk weer weg!”

 

Wanneer ontdekte je dat je kon zingen?

“Dat was eigenlijk pas rond mijn vijftiende, zestiende levensjaar. Toen deed ik mee aan het schoolcabaret. En ik was bevriend met Gerard Joling en Gerard en ik deden al heel vroeg zangwedstrijdjes; wie het hoogst, wie het hardst, wie het verst, wie met de meeste vibrato en dan gierden we van het lachen. Midden op het plein rond de kerk in Schagen gingen we keihard staan blèren. Dat was wel een eyeopener, dat ik dit ook kon.“

 

 

Je hebt een op zijn zachtst gezegd een afschuwelijke jeugd gehad waarin angst en misbruik hoofdrollen speelden. Hoe blijf je zo positief?

“Ik heb dat in mijn boek ‘Mijn ware Verhaal’ ook geprobeerd uit te leggen hoe dat werkt. Er komt een moment dat je besluit: of van de brug af te springen, of je besluit je leven op te pakken en het anders te doen. Ik heb gewoon op een dag besloten: ik ga niet akkoord met deze deal. Ik eis gewoon van het leven dat ik ook gelukkig mag worden. Ik heb het recht op geluk, ik heb het recht op intimiteit en het recht op echte liefde en echte seksualiteit. En dat is iets anders dan die perversiteit die mij is aangeboden, want die wil ik niet meer. Ik dacht: ik ga hem het niet gunnen dat het mij niet lukt. Ik laat zien dat hij geen invloed heeft op mijn leven en op mijn toekomst. Dus zodra ik los was, was ik ook echt los. Ik nam gewoon het heft in eigen hand. En dat klinkt natuurlijk heel stoer, maar toen ging het met heel veel huilen gepaard.”

 

>> Het artikel gaat verder onder de advertentie << 

>> Vervolg artikel << 

 

Karin Bloemen

 

Waarin vond je toen je troost?

“In het acteren en ook de muziek. Hoe krijg je me rustig? Met muziek. Hoe krijg je me blij? Door te zingen. Daarom heb ik ook heel veel gewerkt. Want ik was dan gewoon senang en gelukkig. Tevreden. En dan moet je vervolgens ook weer leren dat werk niet alles is. Want als je een privéleven wil hebben, kost dat natuurlijk ook weer veel tijd. Maar hoe vertrouw je een man? Hoe vertrouw je seksualiteit? Wat laat je jezelf aandoen en wat niet? Dat zijn allemaal stappen zetten. Héél veel stappen zetten. Ook het vinden van de juiste partner waarvan je echt zeker weet; dát is mijn maat, mijn vriend, mijn minnaar, mijn man. En daar heb ik met mijn man Marnix alle mazzel mee gehad. Ik voelde met hem echt een soort zielsverwantschap en dat heb ik nooit eerder gehad. En geloof me, ik heb het heel vaak geprobeerd. Ha ha.”

 

Maar dat is juist mooi. Je had je er ook voor af kunnen sluiten…

“Dat is heel mooi! Ik dacht: het is er, dus ik moet open blijven staan. Met alle consequenties van dien. Je hebt heel veel klap op klap op klap. Als je maar durft open te zijn, dan komt het. Anders niet. Anders doe je de deur dicht en denken ze: zij is heel hard. Mijn zus en ik hebben het talent om verliefd te worden. Maar eigenlijk is het echt een mazzeltje: dat je elke keer weer vertrouwt en weer onderuitgaat. Ik ben eigenlijk gewoon een naïef mens. Ik vertrouw nog steeds in het goede in de mens. Ik geloof dat de mens in wezen goed is. Ook mijn filosofielessen tijdens de opleiding hebben me daarbij geholpen. Daarin leerde ik dat zwart niet bestaat zonder wit, er is altijd balans. Al die dingen hebben me zoveel geleerd. Daardoor kon ik het snappen en zodra je het snapt, kun je ernaar leven. Daarom zeg ik altijd dat als je psychische problemen hebt, je het eerst inzichtelijk moet maken, want pas dan kun je het oplossen. En dat is heel gaaf! Daarom is het leven ook zo leuk. Je leert elke dag. Elk jaar denk ik weer: nou, heb ik dit weer geleerd. En het houdt echt nooit op. Dat wist ik ook niet hoor toen ik vijftien was…”

 

Karin Bloemen

 

Hoe waren de reacties op het boek?

“Met het boek heb ik mensen ook echt een stapje kunnen helpen. Dat vind ik heel gaaf eraan. Van het boek zijn er inmiddels twintigduizend stuks verkocht. En die mensen die me schrijven, schrijven ook: ‘Ik snap het nu beter, ik kan het beter uitleggen. Ik kan nu zeggen lees dit boek en dan snap je mij.’ En ook vrouwen die dan schreven: ‘ik durfde vijfendertig jaar lang niet te zeggen wie mij heeft verkracht, maar nu wel.’ Ik geef ze een stem. Ik geef ze woorden om hun eigen emotionele problemen aan te pakken. Hoe gaaf is dat? Ik heb altijd gezegd: ik ga hier niet over liegen. De tyfus. Ik zal altijd eerlijk zijn over wat mij is gebeurd. Want als ik er één iemand mee kan helpen, dan heb ik het al goed gedaan. En nu zijn het er misschien wel duizend!”

 

Wat kunnen we het komende jaar van je verwachten?

“Vanaf januari spelen we de theatershow Souvenirs nog dertig keer door het hele land. Ook hebben we het afgelopen jaar een jazztour gedaan en daar gaan we in het najaar 2020 ook mee door. De try-outs hebben bewezen dat het werkt en dus gaan we er nog een zooitje doen. Dat was wel spannend samen met mijn man. Maar wilde kijken hoe het ging en het gaat heel erg goed! We zijn nu echt een artiestenstel. Ik voel me net Saskia van Saskia en Serge. Ha ha!”

 

Tekst: Jeffrey Struijk

Fotografie: Davien Hulsman

Gedeeld

verder lezen

COLUMN JEFF: EEN NIEUWJAARSWENS

COLUMN JEFF: EEN NIEUWJAARSWENS

Het jaar 2020 staat nog volledig open om een positieve invulling te krijgen. Onze hoofdredacteur wenst jullie een fantastisch mooi schrikkeljaar!

COLUMN JEFF: EEN NIEUWJAARSWENS

COLUMN JEFF: EEN NIEUWJAARSWENS

Het jaar 2020 staat nog volledig open om een positieve invulling te krijgen. Onze hoofdredacteur wenst jullie een fantastisch mooi schrikkeljaar!