Hét platform voor en over Amsterdam Zuid!

EEN LESJE ROMANTIEK VAN HORACE COHEN!

Gepubliceerd op: 3 februari 2020

Horace Cohen

Zijn bekendheid verwierf hij met een hoofdrol in de eerste Flodder-film, waarin hij de rol van zoon Henkie vertolkte. Momenteel is hij te zien in de film én serie van de moderne Baantjer. Die internationale naam heeft acteur Horace Cohen te danken aan zijn New Yorkse roots. Op zijn vloeiend Amerikaans-Engels spreken na, is Horace een gewone nuchtere Amsterdammer die is opgegroeid in de Jordaan.

 

We spreken met Horace af in het koffiezaakje IJsland aan de Maasstraat. Terwijl zijn 1-jarige zoontje Joey zich in de tussentijd vermaakt met wat speelgoedautootjes, hebben wij mooi de tijd om met papa in gesprek te gaan over zijn carrière en het goede leven in Zuid!

 

 

Laten we bij het begin beginnen: hoe was je als kind?

“Ik groeide op in de Jordaan, waar ik veel vrienden om mij heen had die ik nog steeds zie. Dat was voor mij een perfecte buurt om in op te groeien. Van vrij jongs af aan liep ik zelf naar school. In die tijd speelden we nog veel op straat en dat heeft mij wel gevormd. Mijn ouders waren een beetje hippie-/jazzmensen en die hebben dat ook wel een beetje in mij gestoken. Ik ben nooit echt een fanatieke sporter geweest, maar wél een fanatieke acteur en een muziekliefhebber. Ik heb een fijne jeugd gehad, weinig drama.”

 

Horace Cohen

 

Je vader is Amerikaans. Zie je jezelf meer als Nederlander of Amerikaan?

Ik was vijf maanden oud toen ik naar Nederland verhuisde vanuit New York. Ik vind Amerika een heel mooi land, maar ik kan me niet echt vergelijken of spiegelen met de mensen. Ik zie mezelf niet als een Amerikaan, omdat ik hier ben opgegroeid met de Nederlandse tradities en gebruiken. Het enige is dat ik wel Amerikaans-Engels spreek. Mijn vader heeft niet echt zijn best gedaan om Nederlands te leren, dus we spreken eigenlijk nog steeds alleen Engels met elkaar.”

 

Hoe was het om de Jordaan te verlaten voor Amsterdam-Zuid?

“Heel eerlijk: ik vond Amsterdam-Zuid altijd heel ver. Ik had vrienden die woonden in de Biesboschstraat en als die mij uitnodigden om te eten dan dacht ik: nee, dan moet ik helemaal naar de Rivierenbuurt fietsen… Nu moet ik zeggen dat ik daar helemaal vanaf gestapt nu ik zelf in Zuid woon, maar ik kwam hier eigenlijk nooit vroeger. Mijn wereldje was de Jordaan tot aan het Vondelpark. Daar is veel herrie en geluid van alle auto’s, de trams en de brandweer en ambulances die er rondrijden. Ik was daar zo aan gewend. Toen kwam ik hier en was het gewoon rustig en doodstil. Ik dacht: hier ga ik nooit aan wennen. Maar na een paar maanden ken je niet anders meer. Zuid is een oase van rust in het grote drukke wereldje waarin we leven in Amsterdam.”

 

Heeft dat te maken met het volwassen worden?

“Ja, zeker! Kinderen krijgen, volwassen worden, niet elke avond meer de kroeg in willen… Ik verbaas me wel over wat een miscalculatie het was dat ik zo ver zou moeten fietsen. Ik ben binnen een paar minuten op de Albert Cuyp en het Leidseplein. Ik vind het wel fijn toeven hier in deze rustige omgeving. We worden ook omsingeld door gezinnetjes en mensen van onze leeftijd met kinderen. Je bent hier toch een soort gangvan ouders met kinderen. Om die reden kom ik ook graag bij IJsland. Hier komen veel ouders die te maken hebben met dezelfde levensgebeurtenissen en vragen. De kinderen kennen elkaar. Het is een beetje een buurthuis!”

 

>> Het artikel gaat verder onder de advertentie <<

>> Vervolg artikel << 

 

Waar kom je verder graag in de buurt?

“Er is hier zo veel! Ik kom graag bij slagerij Woorts voor het vlees en een broodje filet haal ik bij Hergo. Beide zijn echt de hoofdleveranciers van plakjes worst voor mijn kinderen. Ik vind het Amsterdamse Bos ook heel mooi. Natuurlijk doen we daar jaarlijks Bacchus, maar ook daarbuiten is het heel fijn! Ik ga ook graag naar Café Caron in De Pijp. Het niveau dat ze nu al drie jaar vasthouden, dat is fantastisch. Daar ga ik liever eten dan bij een sterrenrestaurant, zeg maar. Het is boers, frans familie-eten. En qua smaak; ik lik mijn vingers daar altijd af. Dat is wat je moet hebben. Ook ben ik laatst weer bij broodjeszaak De Nieuwe RAI geweest. Dat is toch wel een guilty pleasure. Al jaren zitten ze er! Ik kom natuurlijk uit de Jordaan en daar groei je toch een beetje op met een broodjeszaak. Ik mis soms een zacht bolletje ei of lekker met ossenworst. Een ander favoriet tentje is Alberto Pozzetto. Voor koffie is dat echt perfect! Ik zit daar graag met vrienden om een bakkie koffie te doen zonder de kids, wanneer ik me-time heb.”

 

Kom je vaak genoeg toe aan wat me-time?

“De laatste tijd heel weinig. Écht heel weinig. Ik heb een drukke tijd op de set achter de rug voor de films Baantjer en Kruimeltje. Ook heb ik voor de opstart bij Brasserie Lolita gewerkt, maar daar ga ik in maart mee stoppen. Ik merk dat ik dat ik daar toch wel te oud voor geworden ben, haha. En het is toch niet echt mijn passie.”

 

Horace Cohen

 

Niet? Je hebt toch wat zaken gerund!

“Nou, het is ook mijn passie… maar hoe ouder ik word, hoe meer ik erachter kom dat ik gewoon alleen maar creatief bezig wil zijn. Ik vind het gastheerschap fantastisch. Daar ben ik echt verliefd op, zeg maar. Ik vind een goede gastheer een entertainer. Dat is ook een rol die je speelt. Dat mensen bij het verlaten van de zaak echt denken: ‘Bedankt man. Ik heb genoten.’ Het is toch een mooi toneelstukje dat je uitvoert en als ik dan dat applaus krijg in de vorm van een hand met ‘dank je wel, je hebt onze avond mooi gemaakt’. Dat is fantastisch! Dat doe ik al vanaf heel jong met veel plezier.”

 

De laatste tijd bracht je daar veel tijd door op de set voor een nieuwe film. Vertel!

“Vanaf 5 februari is de nieuwe Kruimeltje film in de bioscoop te zien. Ik heb daarin een heel leuke rol. Voor de film en serie van de nieuwe Baantjer liet ik mijn snor staan. En toen sprak ik de regisseur van Kruimeltje en die zei: ‘dát is ‘m!’. Dus eigenlijk heb ik die rol dankzij de snor. Haha! Ik speel samen met Bas Keijzer twee hele leuke types in de film. Het is een heel leuke rol om te spelen. Dit is dan zo’n karikatuur waar ik zo los in kan gaan. Ik kon in het personage een combinatie van alle eerdere rollen die ik gespeeld heb stoppen. Het is ook gewoon een heel leuk verhaal. Echt een avontuur in een Nederlandse setting. Dat maakt de film superleuk voor kids, maar ook voor volwassen!”

 

Februari staat in de teken van de liefde… Hoe romantisch ben jij?

“Nou ik denk dat ik op een schaal van 1 tot 10, wel echt een dikke, dikke 8, misschien wel een dunne 9 scoor. Ik vind het heel fijn om romantisch te zijn met mijn vrouw en houd ervan om romantische dingen voor haar te doen. Ik geef mijn vrouw elke dag een klein bloemetje mee in haar lunchpakketje. Ik vind dat ook echt leuk om te doen, dat ik het ook vervelend vind als ik dat een tijd niet gedaan heb. Ik vind eigenlijk niets lekkers dan met haar aan een romantisch tafeltje in een romantisch restaurant met een goed glas wijn naar elkaar te kijken en lekker verliefd zijn op elkaar. Dus ja…”

 

Dat klinkt zeker romantisch!

“Haha, ja. Ik vind het leuk om te doen ook. Allebei werken we veel en hebben we kinderen en schiet het er soms bij in. We hebben wel een routine en gaan na het eten lekker met z’n tweeën op de bank een serie kijken of onnozel door Instagram scrollen; als we elkaar maar aanraken… zolang onze benen maar tegen elkaar aanzitten, is het goed. Die vorm van romantiek in deze drukke wereld vind ik belangrijk.”

 

Tekst: Jeffrey Struijk
Beeld: Davien Hulsman

Gedeeld

verder lezen

COLUMN JEFF: EEN NIEUWJAARSWENS

COLUMN JEFF: EEN NIEUWJAARSWENS

Het jaar 2020 staat nog volledig open om een positieve invulling te krijgen. Onze hoofdredacteur wenst jullie een fantastisch mooi schrikkeljaar!

COLUMN JEFF: EEN NIEUWJAARSWENS

COLUMN JEFF: EEN NIEUWJAARSWENS

Het jaar 2020 staat nog volledig open om een positieve invulling te krijgen. Onze hoofdredacteur wenst jullie een fantastisch mooi schrikkeljaar!