Hét platform voor en over Amsterdam Zuid!

COLUMN FRIEDA: LEPELTJE LEPELTJE

Gepubliceerd op: 2 november 2018

Frieda Mulisch

Mascha weet het echt niet meer.

Ze praten niet meer met elkaar, laat staan dat ze tegen elkaar aankruipen in bed. Lepeltje lepeltje, zoals eerst, ze moet er niet aan denken. Ze zitten zwijgend aan tafel en als de kinderen er zijn, proberen ze zo normaal mogelijk te doen. Maar het gáát niet meer.

Als de kinderen slapen, kijkt zij televisie en is hij aan het werk. Het is bijna vakantie maar ze wil niet met hem met vakantie. Ze irriteert zich mateloos. Aan hoe hij ruikt, ademt, loopt.

Ze smijt zijn lege kopje in de afwasmachine, alsof dat helpt. Want niets helpt. Ook praten met vriendinnen heeft geen zin meer. Ze doet bijna niet anders, omdat zij willen weten hoe het met haar gaat en niets anders haar bezighoudt. Maar het helpt niet. Niet meer. Alles is gezegd. Alles is gedaan. Ze zijn uit elkaar geweest en weer bij elkaar teruggekomen. Therapie maakte alles erger. Praten lukt dus niet. En er is geen overeenkomst, geen verbinding, helemaal niets waar ze elkaar nog zoeken, raken, vinden. Behalve de kinderen.

Haar vriendinnen zeggen dat de kinderen het zullen overleven. Beter uit elkaar dan een rotrelatie als voorbeeld. Ze hoeft er maar een artikel op na te lezen en het tegenovergestelde wordt beweerd: als het klopt wat daar staan en zij en de vader van haar kinderen gaan uit elkaar, gaan de kinderen aan de drugs en alcohol, maken ze hun school niet af en, nou ja, groeien ze simpelweg op voor galg en rad. Maar al zou dit kloppen, en al kan Mascha zweren dat ze echt echt echt door het vuur gaat voor haar kinderen… ze wil niet meer. Niet met hem. Ze kán niet meer.

Het spijt haar om aan zichzelf toe te moeten geven dat de kinderen haar niet bij hun vader kunnen houden.
Zij is óók iemand, niet alleen moeder punt.

Mascha weet het niet meer. Echt niet meer.
Maar eigenlijk weet ze het wel, en dondersgoed: ze moet weg. En snel een beetje.

 

Tekst: Frieda Mulisch

 

 


 Frieda Mulisch komt uit Zuid (nou ja, het Leidseplein – bíjna Zuid), woont in Zuid (nou ja, inmiddels in Buitenveldert, maar dat is ook Zuid), ze werkt in Zuid en haar kinderen gaan naar school in Zuid. Ze schreef columns in Het Parool over de Zomer in Zuid, en werd geïnterviewd door Tatum Dagelet voor ZOZ – Zie Oud Zuid. Kortom: Frieda ís Zuid. Voor ZUID.nl schrijft ze over Mascha, een Amsterdamse moeder uit Zuid en haar vriendschappen en perikelen.

Gedeeld

verder lezen

DE BEIAARD VAN DE VRIJE UNIVERSITEIT

Ben je vaak te vinden in de buurt van het Hoofdgebouw, dan heb je het werk van Verhoef vast al eens gehoord. Tijdens het academisch jaar worden de klanken van het klokkenspel van de VU iedere maandagochtend van 09:15 tot 10:00 uur bespeeld. Een bijzondere traditie in het moderne reilen en zeilen van het stadsdeel, die de herinnering eert van de VU als een van de eerste belangrijke gebouwen op deze plek.