Hét platform voor en over Amsterdam Zuid!

COLUMN FRIEDA: BASTA

Gepubliceerd op: 30 november 2018

Frieda Mulisch

Het overviel haar, dat rauwe verdriet. Als iemand tegen haar aanbotste op straat, als de koffie op was, bij mooie muziek. Soms liep Mascha weg van tafel, de kinderen achterlatend, om in de badkamer zowat te kotsen van ellende. Ze probeerde geen geluid te maken als ze voelde dat een bonk verdriet haar strot uitkwam, om daarna weer bij de kinderen aan te schuiven. ‘Sorry jongens, ik ben verdrietig. Het gaat wel weer over.’

 

Ze huilde ook als ze woedend was. Dan voelde ze de rode vlekken in haar gezicht en begon ze zowat te hyperventileren van frustratie. Ze schreeuwde, ook al wist ze dat ze daar niets mee bereikte. Ze schreeuwde dat het verdomme haar léven was. Dat hij haar leven als het ware vastpakte en door elkaar schudde en in een hoek gooide. Ze voelde dat ze gek werd, alsof haar hoofd uit elkaar knalde. Ze schreeuwde dat hij moest inzien wat ie had: een mooi huis, een leuke vrouw, twee gezonde, lieve kinderen. Ze schreeuwde dat ze niet begreep waarom hij zo ontevreden was, zo kortaf, boos. Als zij schreeuwde keek hij weg of liep hij weg en het allerergste was als hij ging grinniken. Dat maakte haar nog razender, en dat wist hij. Wat een verschrikking.

 

De cynische stilte die de maanden, jaren daarvoor in huis had gehangen was zo mogelijk nog erger.  
Ze haatte hem. Ze haatte de situatie. En zichzelf. Ze voelde zich zo enorm schuldig tegenover de kinderen.
Maar nu, nu is dat gevoel weg. Ze is op het punt gekomen waarvan ze niet geloofde dat het ooit zou komen: het is over, basta, klaar. Het is niets rationeels, het kwam niet door ruzie, maar het ís gewoon zo. Het is weg.
Ze belt de advocaat voor een nieuwe afspraak. Ze spreekt een leuke makelaar. Ze praat met haar vriendinnen, maar zo min mogelijk over hem. Ze is uitgenodigd voor een tweede gesprek op dat leuke kantoor waar ze graag wil werken.
’s Avonds smeert ze sinds lange tijd haar lijf weer in met bodylotion, ze gaat op tijd naar bed en ’s ochtends drinkt ze verse jus in plaats van dertig koffie.   

 

Ze staat aan het begin van de rest van haar leven. Ze voelt het. Alsof ze het rouwproces al achter de rug heeft.
En terwijl Mascha een beetje uit het raam zit te staren barst ze opeens in huilen uit. Oud verdriet dat door elke porie haar lijf uit wil. Ze huilt en huilt en ze is volstrekt rustig.

 

 

Tekst: Frieda Mulisch

 


Frieda Mulisch komt uit Zuid (nou ja, het Leidseplein – bíjna Zuid), woont in Zuid (nou ja, inmiddels in Buitenveldert, maar dat is ook Zuid), ze werkt in Zuid en haar kinderen gaan naar school in Zuid. Ze schreef columns in Het Parool over de Zomer in Zuid, en werd geïnterviewd door Tatum Dagelet voor ZOZ – Zie Oud Zuid. Kortom: Frieda ís Zuid. Voor ZUID.nl schrijft ze over Mascha, een Amsterdamse moeder uit Zuid en haar vriendschappen en perikelen.

Gedeeld

verder lezen

COLUMN LEON: COLLABS X KUNST

Collabs zijn niet meer weg te denken uit onze maatschappij.Denk even aan de jaarlijkse samenwerking van kleding-gigant H&M met een ontwerper…